Gdy w 1715 roku kończyły się czasy szwedzkie, Stade było wyczerpane: port przestarzały, zaraza ledwo przeżyta, daleki handel wyprowadził się do Hamburga. Zostało mu jedno — rola siedziby administracji i wojska. Tę rolę miasto wypełniało przez półtora stulecia pod władzą hanowerską, francuską i pruską.
1715: sprzedane Hanowerowi
Księstwo Bremy-Verden ze stolicą w Stade zdobyły w 1712 roku, podczas wielkiej wojny północnej, wojska duńskie. Dania sprzedała te ziemie w 1715 roku elektoratowi Brunszwiku-Lüneburga, zwanemu powszechnie Hanowerem; Stade trafiło więc pod panowanie Welfów „na mocy umowy”. Szwecja ostatecznie zrzekła się roszczeń 17 listopada 1719 roku w traktacie sztokholmskim. Tak skończyła się konfrontacja, która przez niemal sto lat czyniła ze Stade obleganą twierdzę.
Gospodarczo miasto było w złym stanie. Pożary, oblężenia i duńskie bombardowanie z 1712 roku, które zniszczyło czwartą część zabudowy, sprawiły, że port pozostał bez modernizacji. W 1712 roku wybuchła ponadto zaraza. W dalekim handlu Stade traciło znaczenie — Hamburg leżał zbyt blisko. Miastu pozostało strategiczne położenie: nadal było garnizonem i stało się siedzibą administracji dawnych księstw Bremy i Verden.
Landdrostei Stade
W elektoracie, a później Królestwie Hanoweru obszar dawnych księstw Bremy i Verden wraz z krainą Hadeln zarządzany był jako Landdrostei Stade — urząd pośredni między rządem w Hanowerze a lokalnymi urzędami. Ten podział okazał się zdumiewająco trwały: przetrwał czasy pruskie jako rejencja Stade aż do 1978 roku i do dziś wyznacza zasięg działania instytucji takich jak Landschaftsverband Stade, założony w 1963 roku związek kulturalny trójkąta Łaby i Wezery.
Francuzi, prefektura, cesarstwo
Epoka napoleońska przyniosła Stade w ciągu kilku lat kilku władców. 18 czerwca 1803 roku miasto zajęły wojska francuskie; po ich odejściu do 1806 roku przewijały się różne europejskie okupacje. Od marca do grudnia 1810 roku w Stade mieściła się prefektura departamentu Ujść Łaby i Wezery, należącego do napoleońskiego Królestwa Westfalii. Następnie do 1813 roku miasto, jako część departamentu Bouches de l’Elbe, włączono bezpośrednio do cesarstwa francuskiego. Dopiero potem wróciło do Królestwa Hanoweru, które w 1814 roku wyłoniło się z elektoratu.
1866: przejmują Prusy
Wojna prusko-austriacka z 1866 roku zdecydowała także o losie Hanoweru: królestwo stało po stronie przegranych i zostało wcielone do Prus jako prowincja Hanower. Dla Stade nie oznaczało to zerwania, lecz zmianę nazwy połączoną z awansem. Z hanowerskiej Landdrostei powstała pruska rejencja Stade, obejmująca w zasadzie historyczne księstwa Bremy i Verden. W 1885 roku utworzono w jej obrębie pierwszy powiat Stade — zalążek dzisiejszego Landkreis Stade.
Rejencja przetrwała cesarstwo, Republikę Weimarską i narodowy socjalizm. W 1946 roku weszła w skład nowego kraju związkowego Dolna Saksonia i istniała jako dolnosaksońska rejencja Stade, dopóki nie zlikwidowała jej reforma administracyjna z 1978 roku. Do tego czasu powiaty Stade, Cuxhaven, Osterholz, Rotenburg (Wümme) i Verden zarządzane były ze Stade. O tej roli przypomina „Regierungsgebäude” przy Bahnhofstraße, dawna siedziba pruskiego prezydenta rejencji.
Garnizon, urzędnicy, sądy
Aż do osiedlenia się wielkiego przemysłu na początku lat 70. XX wieku życie społeczne Stade kształtowały rejencja i wojsko. Było to miasto administracji i garnizonu, w którym ton nadawali urzędnicy, oficerowie i prawnicy. To dziedzictwo widać do dziś w zagęszczeniu instytucji państwowych: w Stade mają siedzibę sądy rejonowy, krajowy, socjalny, administracyjny i pracy, archiwum państwowe, urząd katastralny i agencja pracy dla okręgu sięgającego daleko poza powiat. Jak na miasto liczące około 48 tysięcy mieszkańców to wyposażenie niezwykłe — i wynika wprost z Landdrostei i rejencji.
Kanał, którego nigdy nie zbudowano
Że Stade nie zapomniało całkiem o swojej portowej roli, pokazuje projekt z okresu międzywojennego: w latach 1919–1922 powstał plan kanału od Kanału Śródlądowego pod Bramsche przez Wezerę koło Achim aż do Łaby pod Stade, nazwany najpierw „Kanałem Bramsche–Stade”, później „Kanałem Hanzeatyckim”. Nigdy go nie zrealizowano; w latach 50. odłożono go ostatecznie do akt. Przyszłość miasta nie leżała w kanałach, lecz — dobre pół wieku później — w chemii, aluminium i produkcji lotniczej nad Łabą.
